Άκου, βλέπε, μίλα!

lips-03 Άκου, βλέπε, μίλα!

Μη βιαστείς να φωνάξεις λάθος, το ξέρω. Ποιος δεν ξέρει τα τρία μαϊμουδάκια με το «άκου, βλέπε, σώπα» που θεωρείται και χρυσή συμβουλή; Έλα όμως, που στην πραγματικότητα τίποτα δεν σε στοιχειώνει περισσότερα από τα λόγια που δεν είπες.

Δεν έχεις πει ποτέ; «Τι στο καλό έπαθα; Γλωσσοδέτη; Τώρα τα σκέφτομαι όλα καθαρά. Μακάρι να το είχα πει αυτό. Γιατί κράτησα το στόμα μου κλειστό;»

Και αν το μυαλό σου πάει στις «πληρωμένες» απαντήσεις, που θα «ταπώσουν» τον άλλον, και θα τον αποστομώσουν, αυτό το άρθρο δεν είναι για σένα. Το να είσαι ετοιμόλογος είναι σημαντικό, αλλά το να δίνεις σκληρές απαντήσεις, που θα φέρνουν τον άλλον σε δύσκολη θέση ή θα τον μειώσουν, δεν είναι το δικό μου ζητούμενο.

Ίσα ίσα που μιλάω σε αυτούς τους άλλους, που δέχονται αυτή την «επίθεση» και νιώθουν το στόμα τους να κλείνει, μάλλον ο λαιμό τους θα έλεγα σφίγγεται σαν να πνίγονται, και το κεφάλι τους να θολώνει και χάνουν την δύναμη να συντάξουν μια σωστή πρόταση. Μιλάω για όλους εκείνους που κάθονται στην άκρη και δεν μιλούν γιατί χρειάζονται ένα λεπτό για να σκεφτούν πριν μιλήσουν. Που δεν νιώθουν ότι έχουν τον χώρο για να εκφραστούν και μένουν σιωπηλοί. Και τέλος μιλώ για όλους εκείνους που αναρωτιόνται αν τους «παίρνει» να αρθρώσουν μια αντίθετη γνώμη, γιατί το να βρεθείς ξαφνικά μέσα στη μέση έχοντας μια άποψη διαφορετική από τους πολλούς, δεν είναι το πιο βολικό συναίσθημα.

Οι άνθρωποι θέλουμε να μας αγαπούν, να μας αποδέχονται, να μας περιλαμβάνουν στην παρέα, στον κύκλο, στην ομάδα, είναι θέμα επιβίωσης, γι' αυτό συχνά δεν μιλάμε, ακόμα ή μάλλον ιδίως, αν διαφωνούμε. «Άσε καλύτερα, που να μπλέξω;» λες και το καταπίνεις. Έλα όμως που τα λόγια τα ανείπωτα δεν τα ξεχνάς, έρχονται και κολλάνε σαν τσίχλα στο μυαλό σου, γυρίζουν και ξαναγυρίζουν και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι «Μα γιατί να μην μιλήσω!» «Την επόμενη φορά θα μιλήσω!» υπόσχεσαι στον εαυτό σου. Και έρχεται η επόμενη φορά και πάλι δεν μιλάς και τότε κτίζεις την πεποίθηση ότι εσύ δεν μπορείς να μιλήσεις, δεν είσαι ετοιμόλογη, δεν αξίζεις. Και κάπως έτσι κτίζονται οι πεποιθήσεις, αλλά για αυτό θα μιλήσω μια άλλη φορά.

Και θα μου πεις «Ωραία και τι να κάνω; Αφού μου κόβεται η λαλιά και δεν μπορώ ούτε να συντάξω μια πρόταση της προκοπής

Πρώτον ξέφυγε από την ιδέα ότι αυτό που θα πεις πρέπει να αλλάξει την πορεία του κόσμου. Φύγε από την προσδοκία ότι θα πεις κάτι που είναι ουάου! Μπορεί αυτό που θα πεις να μην είναι η μεγαλύτερη εξυπνάδα του κόσμου και αυτό είναι οκ. Σημασία έχει να είναι η δική σου αλήθεια τη στιγμή αυτή. Γιατί λέω «τη στιγμή αυτή», γιατί η κουβέντα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπτύσσεται και έχεις κάθε δικαίωμα να δεις στην διάρκεια της την άποψη σου να μεταβάλλεται. Και αυτό είναι καλό. Στην πραγματικότητα γι' αυτό συζητάμε, για να δούμε και τις άλλες πτυχές ενός θέματος και να μπορέσουμε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη άποψη.

Ιδανικά θα έπρεπε να υπάρχει χώρος και χρόνος να εκφράσουν όλοι την άποψη τους, να μιλούν με ηρεμία, να μην μιλά κάποιος πριν τελειώσει καν την φράση του ο άλλος. Με κοιτάς περίεργα, μου φαίνεται; Ξέρεις και εσύ ότι αυτό είναι μια ουτοπία. Πράγματι, αυτό όμως δεν δίνει δικαιολογία για αυτόν που πετάγεται και φωνάζει, ενώ κάποιος λέει τη γνώμη του, αλλά ούτε αυτό είναι θέμα αυτής της συζήτησης. Το θέμα είναι ότι έχεις κάθε δικαίωμα να πεις ότι εσύ δεν μπορείς να παρακολουθήσεις μια τέτοια συζήτηση και αν μπορούν να μιλούν πιο ήρεμα. Τι λες τώρα; Άσκηση θάρρους νούμερο 2087. Και όμως, αν το κάνεις μπορεί να ανακαλύψεις ότι μιλάς εκ μέρους και πολλών άλλων και τα πράγματα να γίνουν καλύτερα, ή και όχι, δεν πειράζει, πάμε πίσω στον πρώτο κανόνα.

Δώσε, επίσης στον εαυτό σου την άδεια να πει ότι δεν καταλαβαίνει το που πάει αυτή η συζήτηση, ότι νιώθεις ότι γίνονται κύκλοι που δεν μπορείς να παρακολουθήσεις. Γενικά δώσε στον εαυτό σου την άδεια να πει αυτό που πραγματικά αισθάνεται.

Αν μιλήσεις και νιώσεις ότι κάποιος σου επιτίθεται, σε παρακαλώ μην το πάρεις προσωπικά. Ακόμα και αν είναι απόλυτα προσωπικό. Πριν θυμώσεις, κλείσεις, αποφασίσεις να μην ξαναμιλήσεις, επιτεθείς ή ευχηθείς να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, κάνε την απλή ερώτηση «Τι εννοείς;». Είναι καθαρά θέμα εξάσκησης. Θα εκπλαγείς από την αλλαγή που μπορεί να φέρει στην πορεία της κουβέντας και θα σου δώσει το χρόνο να καταλάβεις καλύτερα τι συμβαίνει.

Αν παρόλα αυτά δεν κατάφερες να μιλήσεις, δεν πειράζει. Να θυμάσαι ότι οι ενοχές και οι τύψεις δεν βοηθούν κανένα και πολύ περισσότερο εσένα. Για να μην μιλήσεις κάποιο καλό λόγο θα είχες. Έχουμε μάθει να απαιτούμε το καλύτερο από τον εαυτό μας, ξεχνώντας ότι το να μείνουμε σιωπηλοί είναι μια εκπαίδευση που πήραμε από παιδιά. Συχνά το ξεχνάμε και περιμένουμε να αλλάξουν οι μαθημένες μας συμπεριφορές μέσα σε ένα λεπτό. Το να αγαπάς όμως τον εαυτό σου και να τον προστατεύεις, ακόμα και από τις δικές σου επιθέσεις τελειομανίας, είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να του κάνεις. Άκουσε τον και μίλα του όπως θα έκανες στον ο καλύτερος σου φίλος, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ τότε ποιος; 

Όπως πάντα θα ήθελα να μάθω πως σου φάνηκε το άρθρο αυτό. Γράψε τις σκέψεις σου στις σημειώσεις από κάτω και αν νιώθεις ότι μπορώ να βοηθήσω μην διστάσει να επικοινωνήσεις μαζί μου. Θα χαρώ να μιλήσουμε! Αν σου αρέσει να διαβάζεις τα άρθρα που ανεβάζω και δεν θέλεις να τα χάνεις, γράψε τα στοιχεία σου στη φόρμα δίπλα και θα σου έρχονται κατευθείαν στο mailbox σου.

Photo credit Christo Dagorov

Βάλε στη ζωή σου το παιχνίδι και την ξεκούραση!
Η ευτυχία του να είσαι δυστυχής!

Related Posts

 

Comments

No comments made yet. Be the first to submit a comment
Already Registered? Login Here
Guest
Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019
Slider

New path by Kalli ©. All rights Reserved. 2018